Stibbert Tube ??czy kilka ?wiatów — niektórymi rozwi?zaniami mechanicznymi nawi?zuje do gramofonów, w stopniu wyj?ciowym ma lampy, oficjalnie jest odtwarzaczem CD, ale pracuje w nim nap?d DVD...

?wietna nazwa! Oczywi?cie kojarzy si? ze s?awnym nowojorskim klubem Bluenote. a dalej z wytwórni? p?ytow?. ale nazwa w?oskiej firmy ró?ni si? pisowni? — Bluenote. Jej historia si?ga roku I 994, kiedy powsta?a Bluenote Audio Company, za?o?ona przez ludzi zaanga?owanych w podwykonawstwo dla wielu firm europejskich. W roku I 997, po zmianie nazwy na Bluenote — Industrie Audio Vox (czyli I.A.V.), w ofercie pojawiaj? si? gramofony. ramiona gramofonowe. odtwarzacze CD. wzmacniacze oraz g?o?niki — wszystkie projektowane zarówno pod k?tem d?wi?ku, jak te? wygl?du. Pod koniec roku 2000, po trzech latach bada? i poszukiwa?. Bluenote zaprezentowa?a ambitniejsz?. dro?sz? lini? produktów o nazwie Villa. Osob? odpowiedzialn? zarówno za produkty, jak i wizerunek marki, jest Maurizio Aternini. absolwent uczelni na kierunku in?ynierii mechanicznej i materia?owej, który odbyt równie? studia z zakresu marketingu. Za projekty zwi?zane z przetwarzaniem cyfrowym odpowiedzialny jest z kolei dr Luigi Ermini. to on opracowa? patent Zero—Clock — specjalny, cyfrowy filtr wyj?ciowy, a tak?e Electro—Power — innowacyjny system elektronicznej regulacji fluktuacji pr?dko?ci nap?dów cyfrowych.

Na wy?wietlaczu mogq pojawi? si? takie symbole, jak np. DVD czy Dolby Digital,
zdradzaj?ce, ?e to w gruncie rzeczy odtwarzacz DVD.
 

Jednym z koników Maurizia Aternin lego s? gramofony analogowe. Bluenote w swojej ofercie ma kilka tego typu urz?dze?. tak?e ramiona wk?adki, a wszystkie o wyró?niaj?cym si? wygl?dzie. Fascynacja mechaniczn? stron? konstrukcji jest wStibbercie punktem wyj?cia — czym?, co organizuje jego bry?? i okre?ia wra?enie, jakie robi w pierwszym kontakcie.

Najkrócej mówi?c, w?oski odtwarzacz to pod?u?na, sztywna „ puszka, podwieszona pod p?yt? z 20 mm czarnego akrylu uformowanego na kszta?t kierownicy w bolidach Ferrari w Formule 1, zreszt? tak samo. jak w topowych gramofonach tej firmy. Taki kszta?t ma minimalizowa? drgania w strukturze poprawi? jej sztywno??. Element ten wspiera si? z kolei na czterech pilarach, a te na dolnej podstawie z 20 mm przezroczystego akrylu. Owe pilary to tak naprawd? z?o?one z kilku elementów elementy odsprz?gaj?ce. Zewn?trzna cz??? to 7cm tuleja z aluminium, w ?rodku której poprowadzono nagwintowan? ?rub? z mosi?dzu. Ta zako?czona jest od góry d?ug? nakr?tk? z wypuszczonym szerszym ko?nierzem. Od do?u z kolei wkr?ca si? j? w du??, aluminiow? stop?. Do tej ostatniej wkr?cana jest od spodu swego rodzaju szpilka. za pomoc? której mo?na urz?dzenie wypoziomowa?, Wró?my jednak do ?rub — na wspomnianej nakr?tce za?o?ona jest spora spr??yna, która jest g?ównym elementem odsprz?gaj?cym. Same ?ruby s? od aluminiowych tulei oddzielone gumowymi kr??kami. Kiedy zmontujemy platform? (bo tym chyba w istocie jest), nak?adamy na? odtwarzacz podwieszony pod górn? p?yt?, a ca?o?? wisi na wspomnianych spr??ynach. Odtwarzacz powinien by? idealnie wypoziomowany — s?u?? do tego wkr?cane do nó?ek kolce. Urz?dzenie sk?ada si? niemal jak gramofon — mamy wra?enie, ?e uczestniczymy w swego rodzaju misterium.

Warto skorzysta? z wyj?? zbalansowanych, z których otrzymujemy dok?adnlejszy d?wl?k.
Widoczna na zdj?ciu sekcja to cz?sc analogowa, z konwerterem I/U na tranrystorach oraz buforami na odwójnych triodach 922EH.
Zero-Clock to opatentowany uk?ad antyjtter, opieraj?cy si? na precyzyjnym zasilaniu zegara taktuj?cego i soczewki czytnika.
Odtwarzacz zmie?ci? si? w wyd?u?onej, do?? obudowie.

 

Przód Stibberta, pomimo du?ej przestrzeni, lak? odtwarzacz zajmuje na pó?ce, jest niewielki: przede wszystkim szuflada, a pod ni? wy?wietlacz z niebieskim filtrem. Po w??czeniu urz?dzenia najpierw zapala si? jednak niebieska dioda na dolnej listwie o czarnym kolorze. Tutaj umieszczono tak?e ma?e, metalowe przyciski, obs?uguj?ce nap?d. Z ty?u komplet wyj?? — z?ocone RCA dla wyj?cia analogowego i cyfrowego, a tak?e XLR-y dla wyj?cia zbalansowanego. Baza transportowa to DVD z nowo opracowanymi uk?adami zasilaj?cymi I wyj?ciowymi. Transport opiera si? na d?ugich, mosi??nych wspornikach, z umieszczon? pod spodem p?ytk?, na której zmieszczono ca?y odtwarzacz DVD. z dekoderami obrazu i wizji oraz kompletnymi torami analogowymi. Odtworzymy wszystkie p?yty CD y DVD, dlatego troch? szkoda, ?e nie mamy wyj?cia HDMI. Stibbert woli jednak udawa?. ?e jest czystej wody odtwarzaczem CD. bo to daje mu wi?cej splendoru. A gdyby mia? by? odtwarzaczem DVD, to zaraz kto? by si? spyta?, czy ma np. upskaler, który maj? ju? odtwarzacze za mniej ni? 1000 z?... Albo czy warto kupowa? DYD w epoce Blu-raya... A stare CD to wci?? jare CD. Wi?ksz? cz??? obudowy zawieraj? uk?ady s?u??ce wyci?gni?ciu z nap?du jak najwi?kszej ilo?ci informacji. Podstaw? jest rozbudowane zasilanie, chronione zreszt? patentem pod nazw? Electro-Power. Jest to swego rodzaju generator pr?dowy maj?cy za zadanie wyeliminowa? t?tnienia sieci. W najnowszej wersji, zastosowanej w?a?nie w Stibbercie, E-P dzia?a tak?e przy kontroli zasilania uk?adu optycznego I nap?dowego, minimalizuj?c zmiany pr?dko?ci poni?ej 0.0001%.
Sygna? zamieniany jest z cyfry na analog w przetworniku umieszczonym na p?ytce steruj?cej nap?dem — to Crystal Semiconductor CS4360, sze?ciokanatowy DAC 24/192 o niezbyt wysokiej realnej rozdzielczo?ci na poziomie 17 bitów. Prawdziwa si?a le?y jednak w jego taktowaniu — zarówno uk?ad czytaj?cy (soczewka I jej sterowanie), jak i zegar taktuj?cy otrzyma?y dedykowane, szlifowane przez wiele lat uk?ady zasilaj?ce o nazwie Zero-Clock. równie? obj?te patentem. Sygna?. w zbalansowanej formie, za po?rednictwem ekranowanego kabla OFC OCC Hyper Lltz trafia do p?ytki z sekcj? konwerterów l/U i filtrów wyj?ciowych. Zastosowano tu niskoszumowe tranzystory, za? w uk?adzie wzmocnienia i buforowania dwie podwójne triody 6922EH firmy Electro-Harmonics. Tor jest w ca?o?ci zbalansowany, za? sygna? dla gniazd RCA brany jest z dodatniej po?ówki sygna?u.
Stibbert wygl?da bardzo interesuj?co zarówno pod wzgl?dem formy, jak i my?li technicznej, która za nim stoi. Wa?ne jest zw?aszcza to, w laki sposób wykorzystano dost?pne modu?y odtwarzaczy DYD maj?ce, przynajmniej teoretycznie, znacznie lepsz? korekcj? b??dów ni? nap?dy CD. a które pomimo to nie maj? zbyt dobrej prasy.

ODS?UCH

Stibbert brzmi jak Pathos Digit na sterydach. Obydwa urz?dzenia, poprzez platform? DVD I wyj?cie lampowe, maj? wiele wspólnych cech. Odtwarzacz Bluenote jest swego rodzaju egzemplifikacj? tego, co mo?na zrobi? w ramach tej technologii, ale czego nie da si? ctyba (w te chwili) przeskoczy?. Wraz z Unldisklem I.! Linna I Compi, Thety, Stibbert tworzy trójk? (testowan? w ..Audio). która definiuje ten trop. My?l? nawet, ?e najwa?niejsze w tym równaniu jest nie wyj?cie lampowe, bo porównywa?em Stibberta z dwoma innymi cedekanii z lampami w torze i ró?nice byty wi?ksze ni? podobie?stwa, ale platforma DVD. Stibbert Tube jest urz?dzeniem o niezwyk?ej powierzchowno?ci. Przede wszystkim s?ycha?, ?e kluczowym ruchem w kierunku plastycznej. pe?nej barwy jest poprawa taktowania zegara. D?wi?k Stibberta jest pe?ny, mocny, nasycony. Pojedyncze instrumenty, jak gitara Wesa Montgomery’ego z p?yty So Much Gitar! czy kontrabas z Georgio On My Mmd z Marie Nakamoto na wokalu, z p?yty Five Songbirds, s? promowane. pokazywane w delikatnie ocieplony sposób, za? towarzysz?ce im zespo?y czy instrumenty pozostaj? nieco na drugim planie. To samo jest zreszt? z glosami, bo i wspomniana Nakamoto, I pi?knie zarejestrowany Allan Taylor z p?yty Old Friends — New Roads by?y bardziej skupione I prominentne ni? to, co si? dzia?o za nimi w miksie. Wydaje si? przy tym. ?e nie chodzi nawet o proste wypychanie ?rodka, bo wcale nie wszystkie elementy z tego zakresu s? z przodu, a raczej o to, ?e pierwszy plan jest wyra?nie dok?adniejszy ni? to, co za nim. To zreszt? element chyba kluczowy dla platformy DYD, niezale?nie do tego, jak dobrze zaimplementowanej. We wszystkich odtwarzaczach opartych o nap?d DVD. byle dobrze wykonanych, zwraca uwag? niesamowita plastyka, po??czona jednak ze s?absz? rozdzielczo?ci? dalszych planów i bez pokazywania trójwymiarowo?ci instrumentów.
Zbiór tych cech prowadzi do dwojakich efektów, Z jednej strony niemal wszystkie p?yty brzmi? w dobry lub bardzo dobry sposób, bez zdecydowanego podzia?u na lepsze I gorsze. Ró?nice pomi?dzy realizacjami, t?oczeniami. masterami Itp. s? dostrzegalne, jednak nie decyduj? o odbiorze utworów. Tak? sytuacj? okre?la przede wszystkim barwa I mocny bas, stanowi?cy solidn? podstaw? ka?dego kawa?ka, czy to jazzu z lat 50., czy te? mocnego ?adowania z najnowszej p?yty Daye’a Gahana Hourgtass. Z drugiej strony Stibbert Tube nie jest bardzo dok?adnym urz?dzeniem. Nawet w hi—endzie nale?y dokonywa? wyborów. Odtwarzacz Bluenote oferuje t? przyjemniejsz? stron? medalu, z mocnym prze?omem basu, plastyczn? ?rednic? i znakomitym definiowaniem pozycji instrumentów I g?osów w pierwszym planie. Przez d?u?sz? cz??? testu s?ucha?em tego odtwarzacza wierz?c, ?e kosztuje co najmniej 20 000 z?. Jego charakter jest na tym poziomie cenowym
absolutnie akceptowalny.
Poniewa? urz?dzenie wyra?nie lepiej gra na wyj?ciach zbalansowanych, zadbajmy. aby znalaz? si? w takim torze — nawet je?li wzmacniacz nie jest w pe?ni zbalansowany, odtwarzacz zyska na rym. ?e desymetryzacja b?dzie mia?a miejsce dopiero w nim. jak zwykle w przypadku urz?dze? lampowych do pe?ni szcz??cia potrzebne jest do?? d?ugie granie (wygrzewanie), w czasie którego lampy dochodz? do siebie. Producent mówi o 100 godzinach. Stibbert, który do mnie dotar?. by? nówk?, wi?c mimo ?e gra?em kilka dni, to mo?liwe, ?e potrafi jeszcze wi?cej ponad to, co napisa?em.