Sposób odtworzenia średnicy był absolutnie oszałamiający. Artyści z mojej kolekcji tacy jak Faith Hill, Lorenna McKennitt, Dianna Krall, Patricia Barber i Holly Cole zostali odtworzeni w tak intymny sposób, Ĺźe poza stwierdzeniem, Ĺźe ta prezentacja była bardzo pociągająca, nie jestem w stanie tego bardziej sprecyzować.

Wstawcie je na swoją podstawową listę komponentów które koniecznie trzeba odsłuchać zanim Manley Labs odkryje to co ja. Te urządzenia mają za niską cenę w stosunku do jakości wykonania, dĹşwięku i czystej radości jaką wstrzykną do waszego systemu. Wstrzykną jak audiofilski narkotyk, bo te komponenty są doprawdy uzaleĹźniające. Gorąco polecam!

Przedwzmacniacz Shrimp i wzmacniacz mocy Snapper

Tony idzie łowić sprzęt lampowy.

Podczas obchodzenia wystawy audio 2002 Montreal Festival Du Son po raz pierwszy zetknąłem się ze sprzętem lampowym Manley Labs. Tłum cierpiący na audiopatię miał ubaw rozklejając wokół 7 piętra hotelu Delta nalepki oznajmiające, Ĺźe "LAMPY RZĄDZĄ". Dokładniejsze zbadanie sprawy ujawniło o co chodzi w całym tym zamieszaniu. Do pary głośników Maat Audio podłączony był przedwzmacniacz Manley Shrimp i para monobloków Manley Snapper. DĹşwięk generowany przez te kombo był cudowny, nawet w warunkach wystawowych, daleko odbiegających od ideału. EveAnna Manley, dyrektor Manley Laboratories, przedstawiała tam swój sprzęt rynkowi kanadyjskiemu i objaśniała z dużą znajomością rzeczy, co było wymagane do opracowania i wyprodukowania tej kombinacji i co sprawiło, Ĺźe brzmi ona tak cudownie. EveAnna Manley jest mocno przekonana o wyĹźszości obwodów lampowych w audio. Jej firma wytwarza mnóstwo sprzętu lampowego, włączając w to duĹźy asortyment cieszącego się wysokim uznaniem profesjonalnego sprzętu nagraniowego, który pododbnie jak ich urządzenia audiofilskie jest budowany tak by trwać. Manley Labs produkuje takĹźe dyskretne półprzewodnikowe urządzenia nagraniowe pod logo Langevin. Wytwarzają takĹźe, słynną dyskretną linię procesorów peryferyjnych GML dla Georga Massenburga.

Nie mięso mielone

Shrimp jest nowym przedwzmacniaczem lampowym klasy podstawowej. Cechuje go krótka i minimalistyczna ścieĹźka sygnału, uĹźywająca dwóch dualnych triod 12AT7 i dwóch 7044. Interesujące jest to, Ĺźe regulacja głośności znajduje się po stopniu wzmocnienia 12AT7 a następnie jest buforowana przez 7044 w stopniu wyjściowym wtórnika White'a bez globalnego sprzężenia zwrotnego, a z jedynie odrobiną lokalnego sprzężenia zwrotnego. Zawiera więcej wysokiej jakości części audiofilskich niĹź normalnie moĹźna znaleźć w produktach klasy podstawowej, takich jak potencjometry Noble regulujące głośność i balans, polipropylenowe kondensatory MIT/Multicap, włączając w to dwa olbrzymie 30uF kondensatory w stopniu wyjściowym. Posiada równieĹź nadmiarowe kondensatory zasilające, które pomagają w przepuszczaniu większej ilości dynamiki niĹź tańsze konstrukcje. Grzałki lamp utrzymywane są pod napięciem o 80V większym niĹź uziemienie obudowy dla cichszego działania i dłuĹźszego czasu Ĺźycia lamp. Celem konstrukcyjnym było uzyskanie szybkiego i Ĺźywo brzmiącego przedwzmacniacza z dobrym rytmem i rozciągnięciem częstotliwości.

Snappery to najnowsza oferta Manleya w dziedzinie wzmacniaczy. Oddają 100W kaĹźdy, z ultraliniowym (pentoda w układzie częściowo triodowym) wyjściowym stopniem mocy push-pull z lampami El34 w układzie równoległym. Charakteryzuje je w pełni zbalansowana ścieĹźka sygnału od stopnia wejściowego do transformatora wyjściowego z centralnym odczepem. Ta topologia ogranicza negatywny wpływ wahań napięcia B+ na pracę wzmacniacza poprzez wyeliminowanie zaburzeń zasilania i zwiększenie stosunku sygnału do szumu. ChociaĹź obwody zbalansowane są kosztowniejsze w produkcji niĹź obwody niezbalansowane, kiedy zrobi się je poprawnie, ich zalety usprawiedliwiają dodatkowy wysiłek i koszt.

Transformator wyjściowy został specjalnie zaprojektowany dla Snapperów, szczególną uwagę poświęcono uzyskaniu właściwego strumienia magnetycznego. Manley sam nawija własne transformatory, jak równieĹź buduje cały swój sprzęt, włączając w to płytki obwodów drukowanych, co nie jest tak powszechne w tym przemyśle jak mogłoby się wydawać. Dobra robota! MoĹźecie w związku z tym liczyć na bardziej fachowe wsparcie zarówno teraz jak i przez następne 30 lat lub więcej ze strony Manley Labs. Z zapasem 180J energii w głównej dostawie B+, jest duĹźa rezerwa dla wybuchowej, dynamicznej prezentacji impulsów chwilowych. Włókna Ĺźarowe lamp wejściowych i sterujących są Ĺźarzone napięciem stałym dla dalszej redukcji poziomu szumu. Wejście moĹźna przełączać pomiędzy RCA i XLR, co pozwala uĹźytkownikowi na uĹźycie dwóch róĹźnych wejść, przełączać kable bez wyłączania wzmacniacza, lub uĹźywać tego do wyciszania wzmacniacza, elegancki dodatek.

Shrimp i Snappery wyglądają bardzo stylowo. Grube metalowe płyty czołowe są w kolorze spiĹźowego błękitu, co jest bardzo pociągające. Układ regulatorów w przedwzmacniaczu, włączając w to duĹźe pokrętło głośności, jest bardzo intuicyjny. Wzmacniacze ze swoimi duĹźymi transformatorami i jedynymi w swoim rodzaju rzeĹşbionymi obudowami, obejmującymi cztery spiczaste nogi kontrolujące wibracje są nader atrakcyjne. Podświetlone logo zarówno na przedwzmacniaczu i wzmacniaczach jest równieĹź przyjemnym dodatkiem.

Przed podłączeniem czegokolwiek zawsze czytam instrukcje obsługi poniewaĹź czasem są w nich uĹźyteczne bity informacji, i lubię być ostroĹźny z urządzeniami za które jeszcze nie zapłacono. Wysadzenie w powietrze sprzętu, który jest wypoĹźyczony do odsłuchu spotyka się zazwyczaj z dezaprobatą. Większość instrukcji obsługi moĹźna by zaklasyfikować w kategoriach klinicznych jako tymczasowy lek na bezsenność, wymagając pewnego wysiłku, Ĺźeby dojść do końca; ostatecznie, jak trudne moĹźe być podłączenie wzmacniacza do przedwzmacniacza? Podręczniki Manleya są jednakĹźe odlotowe, odzwierciedlając podejście firmy, Ĺźeby mieć zabawę z audio. Oczywiście, są ostrzeĹźenia przed tym, Ĺźeby nie "stawać się jedno z obwodem", ale nawet te sprawiały, Ĺźe się chichotałem sam do siebie. Lampowy FAQ jest taki, Ĺźe moĹźna boki zrywać i stanowi antidotum na cały stres jaki stanowi słuchanie sprzętu półprzewodnikowego (jak to się mówi, lampy rządzą). Chciałbym, Ĺźeby wszystkie podręczniki były tak pouczające i zabawne jak te.

Shrimp i Snapper były podłączone do Theta Miles (uĹźytego jako transport) i Theta Gen Va 24-bit/96kHz DAC, cyfrowym kablem koaksjalnym był Kimber D-60, interkonekty i kable głośnikowe to Cardas cross. Głośniki to Amphion Xenon i Totem Forrest. Oba typy mają nominalną impedancję 8 ohm i działają bardzo dobrze zarówno ze sprzętem półprzewodnikowym i lampowym.

Idziemy na ryby

Po ustawieniu systemu, rozgrzewka składała się z próby ogniowej dla EL34, klasycznego roka, psychodelicznego rocka, itd. przy duĹźym poziomie głośności. To z pewnością sprawia, Ĺźe ta elektronika nabiera Ĺźycia i zaczynają płynąć w niej soki. Przedwzmacniacz rozgrzewał się juĹź od kilku godzin. Nawet w czasie rozgrzewki wzmacniaczy, system lśnił pełnym blaskiem. Niektórzy mogą przekreślić te wzmacniacze, ze względu na ich układ lamp, myśląc Ĺźe nadają się tylko do Ĺźeńskich wokali i małych składów jazzowych. Zrobiliby sobie złą przysługę, poniewaĹź nie jest to tym co uwaĹźam za typowy dĹşwięk wzmacniacza na lampach EL34. Plan był taki, Ĺźeby włączyć CD w trybie "repeat" na parę godzin i pójść sobie, ale gdy przysiadłem, Ĺźeby krótko skontrolować dĹşwięk, okazało się, Ĺźe nie jest to takie proste. Nagle zacząłem wyciągać kolejne płyty z mojej kolekcji, Ĺźeby zobaczyć jak brzmi następna, a po niej jeszcze jedna. To co miało być próbą obciążeniową i ćwiczeniem na rozgrzewkę, okazało się ujawniać bardzo wiele na temat sygnatury dĹşwiękowej tej kombinacji. Parę rzeczy jednakĹźe brakowało, takich jak zwinięta góra, ruch w lampach gdy nie było Ĺźadnego sygnału, skompresowana dynamika i luĹşny, miękki bas. Nie byłem w stanie powstrzymać się od słuchania w czasie zalecanych 45 minut rozgrzewki. Szybko okazało się, Ĺźe ten sprzęt przoduje z kaĹźdym typem muzyki jaką się przez niego gra. Dobrze wykonane nagrania brzmią wspaniale, wokale wychodzą z czystością tonu i fakturą, gitary akustyczne tchną Ĺźycie w pokój, gitary elektryczne z całym swoim zgrzytem i chwałą okazują się w cudowny sposób właśnie takimi.

"Frankenstein" z płyty They Only Come Out At Night, Edgar Winter Group, był mocny, dynamiczny, kontrolowany, i niezmiernie zabawny do słuchania, podobnie jak "Inna-Gadda-Da-Vida" (długa wersja, naturalnie), Iron Butterfly, i wszystkie inne kawałki rock and rolla jakie były grane. Przemieszczając się po spektrum sonicznym, dotarłem do klasycznych skrzypiec Anne-Sophie Mutter z Carmen-Fantasie. Smyczki brzmiały delikatnie, holograficznie i gładko. Pięknie rozciągnięta, artykułowana, jedwabista góra z tych cyfrowo odtworzonych skrzypiec była cudowna. Nie jest to łatwym zadaniem dla sprzętu który bryluje w rock and rollu, ale Manleye mają ten nader nieuchwytny i wszechstronny charakter, który działa dobrze ze wszystkimi rodzajami muzyki. W czasie słuchania "Spente Le Stella" z płyty "Carmine Meo", Emma Shaplin, byłem zanurzony w ogromnej przestrzeni dĹşwięku z kapitalnym tempem, wokalami cudownie unoszącymi się w powietrzu. Wystarczyło zamknąć oczy, Ĺźeby wyobrazić sobie, Ĺźe się jest w staroĹźytnej katedrze z Ĺźywiołami szalejącymi na zewnątrz.

Scena dĹşwiękowa zdawała rozciągać się poza granice mojego pokoju, zarówno horyzontalnie jak i z miejsca daleko poza głośnikami aĹź za moje stanowisko odsłuchowe. Mój pokój 6m na 14m jest duĹźym środowiskiem odsłuchowym, i pokój o takich wymiarach z pewnością pomaga w prezentacji takiej sceny i obrazów dĹşwiękowych, ale pokój nie moĹźe tego zrobić sam z siebie. Wkład tych pięknie wykonanych okazów Manleya był wyraĹşnie w wielkim stopniu odpowiedzialny za te pokrzepiające a jednocześnie hipnotyzujące dĹşwięki. Sposób odtworzenia średnicy był absolutnie oszałamiający. Artyści z mojej kolekcji tacy jak Faith Hill, Lorenna McKennitt, Dianna Krall, Patricia Barber i Holly Cole zostali odtworzeni w tak intymny sposób, Ĺźe poza stwierdzeniem, Ĺźe ta prezentacja była bardzo pociągająca, nie jestem w stanie tego bardziej sprecyzować. Nagrania, które podkreślały precyzyjne obrazowanie sprawiały, Ĺźe zlokalizowanie muzyków było łatwym zadaniem, łatwiejszym niĹź w przypadku wielu innych urządzeń lampowym z którymi miałem do czynienia. ŚcieĹźka 4 na The Best Of Kodo (Columbia CK 91204) ujawniła niewiarygodnie wybuchową dynamikę i kontrolę. Jest to znakomita płyta do "przećwiczenia wooferów", która obracając się nie ujawniła Ĺźadnego przeciążenia ze strony wzmacniaczy, nawet przy poziomach głośności dokuczliwych dla sąsiadów. Niski bas był rozciągnięty, szybki i miał wielki stopień kontroli. Środkowy bas łączył się z resztą w spójny sposób z tą samą charakterystyką. Intelektualna część tej recenzji uległa zawieszeniu poniewaĹź czyste emocje tych nagrań ujawniły się w tak wciągający sposób.

Następnie, Snappery zostały podłączone do głównego systemu, pomiędzy Audio Research Reference 1 i Infinity IRS Beta Panels uĹźywając połączeń zbalansowanych (XLR). Panele te są czterodroĹźnymi, 4 ohmowymi, 87dB głośnikami, zazwyczaj trudne obciążenie dla wzmacniaczy lampowych poniĹźej 200W. Te zdumiejwające Snappery sprostały wyzwaniu w stopniu na jaki byłem nieprzygotowany. PoniewaĹź były w uĹźyciu niedługo przed tym, podłączyłem je, uruchomiłem i od razu zacząłem słuchać. Po paru minutach były nieco rozluĹşnione i niekontrolowane (tego właśnie oczekiwałem w tej konfiguracji).

Z kaĹźdą kolejną ścieĹźką, którą grały, te 20 kg wzmacniacze stawały się coraz lepsze, bardziej kontrolowane, bardziej subtelne i bardziej holograficzne. Po godzinie duĹźy system ze Snapperami zbliĹźał się coraz bardziej do tych poziomów dokuczliwych dla sąsiadów, i zrezygnowałem z podkręcania głośności zanim zaczęły przejawiać jakieś ślady wysiłku, obawiając się, Ĺźe moje uszy odmówią posłuszeństwa szybciej niĹź wzmacniacze. Ten poziom wydajności daleko przekroczył moje oczekiwania w takiej konfiguracji, zarówno gdy chodzi o to jak dobrze odtwarzały muzykę i jak dobrze kontrolowały te trudne głośniki. Charakterystyka wzmacniaczy pozostała tak jak to zostało opisane wyĹźej, ale z dodatkowym poziomem wyrafinowania dla kaĹźdego dającego się określić parametru z wyjątkiem niskiego basu, który był odtwarzany przez oddzielne woofery i wzmacniacze.

Wzmacniacze i przedwzmacniacz są ulepione z tej samej gliny. Obydwa są przezroczyste, dynamiczne w swoim ataku (wybuchowe gdy się je podkręci), jak równieĹź delikatne i płynne w wygasaniu, pozostawiając nuty po prostu wiszące w powietrzu. Dla mnie taka prezentacja była bardzo pociągająca i uzaleĹźniająca. Snappery nie tworzyły tak duĹźej przestrzeni jak to robiły większe 300-watowe monobloki Audio Research M300 Mk II w moim głównym systemie. W porównaniu, Snappery ujawniały odrobinę więcej delikatnych i subtelnych sygnałów, mając o włos więcej przezroczystości niĹź moje wzmacniacze i znacząco więcej dynamiki niĹź myślałem Ĺźe jest moĹźliwe w przypadku 100W z lamp EL34. Wprowadziłbym w błąd mówiąc, Ĺźe jeden brzmi poprawniej od drugiego, poniewaĹź wkład kaĹźdego komponentu do całości synergii systemu musi być bezstronnie oceniona i rozwaĹźona przez właściciela tego systemu. Mogę powiedzieć, Ĺźe rozdzielczość i rozciągnięcie zarówno wysokich i niskich częstotliwości, nieskazitelnie łączyły się z kolejnymi warstwami sceny dĹşwiękowej aĹź po krańce horyzontu. Ponadto ich doskonała prędkość i sposób wygasania dĹşwięku sprawiały, Ĺźe ta kombinacja była prawdziwym kameleonem, zachęcając mnie do spędzenia godziny za godziną z wszystkimi typami muzyki, od klasyki, przez jazz do rocka i z powrotem.

Połów dnia

W czasie gdy odgrywałem muzykę z tą kombinacją, ona pochwyciła mnie, posadziła na krześle i zachęciła do tego, Ĺźeby wyciągnąć standardy audiofilskie, klasyczny rock, i odrobinę kaĹźdego rodzaju muzyki jaki był pod ręką. Wciągnęła mnie w muzykę bardziej niĹź cokolwiek inego z czym miałem do czynienia na choćby odlegle zbliĹźonym poziomie cenowym i wywarła wielkie wraĹźenie. Pod moją opieką te urządzenia były intensywnie uĹźywane z muzyką na tyle zróĹźnicowaną na ile mogłem ją wygrzebać ze swojej kolekcji. Na długo po tym jak recenzja została juĹź ukończona wciąż jeszcze działały poniewaĹź słuchanie ich sprawiało tyle radości. Z Ĺźalem zwracałem je do dystrybutora. Być moĹźe mógłbym uzasadnić utworzenie systemu do recenzji który nie byłby tak stratosferycznie drogi jak mój główny system. Zacząłbym od Shrimpa i Snapperów jako podstawy systemu. Właśnie tak, następnie musiałbym zdobyć nowy gramofon, przedwzmacniacz gramofonowy, głośniki, itd. Wspaniały pomysł! Wstawcie je na swoją podstawową listę komponentów które koniecznie trzeba odsłuchać zanim Manley Labs odkryje to co ja. Te urządzenia mają za niską cenę w stosunku do jakości wykonania, dĹşwięku i czystej radości jaką wstrzykną do waszego systemu. Wstrzykną jak audiofilski narkotyk, bo te komponenty są doprawdy uzaleĹźniające. Gorąco polecam!

Na marginesie: Upadek i odrodzenie lamp

Zapytaj się jakiegokolwiek audiofila o sprzęt lampowy a zapewne uzyskasz opinię, zapytaj się dwóch audiofilii o sprzęt lampowy a zapewne uzyskasz trzy opinie (musiałeś się tego spodziewać). Historia i znaczenie sprzętu lampowego w ewolucji sprzętu hi-fi jest całkiem interesujące i warte zbadania. Oczywiście lampy były pierwsze. Niestety, praktycznie wszyscy producenci zamienili sprzęt lampowy półprzewodnikowymi na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Dlaczego tak się stało? Czy było tak dlatego, Ĺźe półprzewodniki były bardziej niezawodne, wymagały mniej zachodu lub przewyĹźszały lampy pod względem dĹşwiękowym? OdpowiedĹş na te pytania brzmi zdecydowanie nie, nie i NIE. Na pewno jacyś nie-audiofile z marketingu mówili to klientom. "Nowa technologia jest lepsza" mówili nam, "i nie musicie wymieniać lamp", ale prawda jest taka, Ĺźe wczesne tranzystory były bardziej problematyczne, i brzmiały okropnie w porównaniu do obwodów lampowych z tamtych dni. Więc dlaczego producenci to zrobili? Prawdziwą przyczyną dla której sprzęt lampowy został zastąpiony przez tranzystorowy jest prosta ekonomia, urządzenia półprzewodnikowe były tańsze w produkcji i producenci na nich więcej zarabiali.

Tranzystory równieĹź się starzeją i psują się, ale w oczywisty sposób uĹźytkownicy nie mogą ich wymieniać we własnym zakresie. Więc zazwyczaj konsumenci wymieniali swoje komponenty. Koszt lampowych transformatorów wyjściowych daleko przekraczał koszt całej ścieĹźki sygnału we wzmacniaczach półprzewodnikowych o porównywalnej mocy, a transformatory zasilające równieĹź były mniej kosztowne poniewaĹź nie musiały podnosić napięcia tak jak tego wymagały wzmacniacze lampowe. Niemniej jednak większość klientów (nie mogę znieść uĹźycia słowa audiofile tutaj) dało się urobić tak, Ĺźe uwierzyli w znaczenie parametrów zniekształceń odnoszących się do muzycznej rozrywki, oraz w to, Ĺźe brak konieczności wymiany lamp wskazuje na wyĹźszość sprzętu półprzewodnikowego. Z czasem jakość komponentów, niezawodność i jakość dĹşwięku półprzewodników się poprawiła, ale wczesne modele były okropne.

Do wczesnych lat 80-tych lampy nieomal zniknęły ze sklepów audio, z wyjątkiem kilku firm takich jak Audio Research czy Conrad Johnson. Obie zaczęły produkcję sprzętu lampowego w momencie gdy półprzewodniki stawały się normą w sprzedaĹźy audio. Było więcej niĹź paru audiofilii którzy wystarczająco ufali swoim uszom, Ĺźeby wiedzieć, Ĺźe cały ten sprzęt lampowy który był wymieniany jest wart tego, Ĺźeby go gromadzić. Niestety, wielu ich było w Japonii, i to tam pojechała większość klasycznych urządzeń lampowych McIntosha i Marantza i innych producentów sprzętu lampowego i wciąż jest w uĹźytku lub jest kolekcjonowana. Ceny jakie te klasyczne urządzenia hi-fi osiągają obecnie na rynku daleko przekracza ich oryginalne ceny nabycia, czasami dzisięciokrotnie lub więcej. Sprzęt półprzewodnikowy, który je zastąpił jest współcześnie praktycznie bezwartościowy.

Historia lubi się powtarzać i audio nie jest wyjątkiem. Wprowadzenie CD było lansowane jako "doskonały dĹşwięk na zawsze" (co w kontekście czasu w jakim było oferowane zyskuje mój głos na najgłupszy slogan w historii audio) w połowie lat 80-tych, i juĹź we wczesnych latach 90-tych sprzedaĹź gramofonów praktycznie nie istniała. Mieliśmy kolejnych marketingowców nie-audiofili mówiących nam jak duĹźo lepiej CD brzmiały niĹź winyl i to Ĺźe CD będą wieczne (mówili to tak jakby to było czymś dobrym!). I znowu konsumenci połknęli przynętę, haczyk, linkę i ciężarek. W jakim celu zostało wprowadzone CD? Ta sama prosta ekonomia, kosztowały mniej w produkcji a sprzedawało się je za więcej. To nigdy nie miało nic wspólnego z jakością dĹşwięku, tylko z zyskiem. Większość konsumentów wymieniła całe swoje kolekcje płyt analogowych na cyfrowe, kolejny bonus dla producentów CD.

Producenci sprzętu są szczęśliwi, poniewaĹź cyfrowe odtwarzanie dĹşwięku wprowadziło przeciętnego audiofila w stały stan neurotycznej gorączki, zawsze wypatrując najnowszego odtwarzacza CD lub DAC, poniewaĹź technologia cyfrowa nieustannie podlega ulepszeniom (potrzebuje ulepszeń!). Ĺťeby być uczciwym, płyty CD i odtwarzacze uległy wielkiej poprawie w minionych latach, podobnie jak elektronika półprzewodnikowa, ale pierwsze generacje odtwarzaczy CD były okropne. Z mojego punktu widzenia, największą, pojedynczą korzyścią z wprowadzenia płyty CD było jej przyczynienie się do odrodzenia lampy. Audiofile odkryli, Ĺźe niepożądanemu cyfrowemu obcinaniu składowych harmonicznych moĹźna wielce zaradzić sprzętem lampowym, i podobnie twarda metaliczna góra moĹźe równieĹź być poskromiona tym samym sprzętem lampowym. Obecnie większość hi-endowych sklepów ma przynajmniej jedną linię urządzeń lampowych. Moim zdaniem, lampy wciąż brzmią znacząco lepiej niĹź sprzęt półprzewodnikowy. Bardzo niewiele przykładów sprzętu półprzewodnikowego moĹźe oddać tą integralność harmoniczną, która przychodzi tak łatwo ze sprzętem lampowym. Sprzęt lampowy równieĹź został udoskonalony z upływem czasu, i ci którzy pamiętają lampy jako grające środkiem, z małą ilością góry i kiepską reprodukcją basu, powinni posłuchać niektórych nowych propozycji lampowych.

Wzmacniacze lampowe w dalszym ciągu przesterowują o wiele łagodniej niĹź ich odpowiedniki półprzewodnikowe. Mogą one nie być dla kaĹźdego, ale słuchacze powinni posłuchać kilku róĹźnych i dobrze ustawionych systemów zanim uformują swoje opinie na temat dĹşwięku lampowego. Scena dĹşwiękowa jest oddawana duĹźo łatwiej przy uĹźyciu lamp a o zmęczeniu odsłuchem nigdy nie słyszało się zanim sprzęt półprzewodnikowy stał się popularny. Nie chcę wskazywać na producentów audio i nagraniowych jako na jedyny przemysł który robi nowe produkty o niĹźszej jakości niĹź dawniej, poniewaĹź widzi się to cały czas, ale to czego czasem nam brakuje to przegląd sytuacji no i teraz macie mój. Niezwykle mi się podoba to co robi sprzęt lampowy i mam nadzieję, Ĺźe określając moje preferencje odsłuchowe i dzieląc się swoimi opiniami pomogę wam wydobyć więcej z tej recenzji. MoĹźecie się nie zgadzać z moimi opiniami, ale przynajmniej wiecie skąd przychodzi ten audiofil.