Snappery celująco zdały największy ze wszytkich testów dla komponentów audio - konsekwentnie udowadniały, Ĺźe są w stanie wygenerować satysfakcjonujący dĹşwięk odtwarzając muzykę, którą słyszałem w wykonaniu koncertowym poprzedniego dnia. Zazwyczaj takie sesje audio wprawiały mnie w nastrój rozczarowania i przygnębienia, szczególnie jeśli mi się wydawało, Ĺźe mój system naprawdę dobrze brzmiał w owym czasie, przed usłyszeniem wykonania na Ĺźywo. Jednak raz po raz Snappery tworzyły dĹşwięk, który chociaĹź wyraĹşnie odtwarzany, to jednak był tak satysfakcjonujący, Ĺźe zacząłem porównywać praktyki wykonawcze i interpretacyjne muzyki nagranej z muzyką wykonywaną na Ĺźywo, zamiast skupiać się na jakości dĹşwięku, było to doświadczenie niezwykłe.

Wzmacniacze Manley Snapper satysfakcjonują w sposób który wychodzi poza ich wzmacnianie sygnału audio. Zasługują na zainteresowanie z powodu ich wspaniałych moĹźliwości w tym względzie, ale dostarczyły mi więcej niĹź tylko słyszalne powody do radości. Z mocą znamionową 100W wytwarzają wystarczająco duĹźo energii Ĺźeby wysterować dużą liczbę głośników bez protestu. Oferują wybitną jakość dĹşwięku, piękne wzornictwo oraz znakomitą jakość części i wykonania. Zadajcie sobie specjalny trud, Ĺźeby usłyszeć (i zobaczyć) te wzmacniacze.

Monoblok lampowy Manley Snapper

Moja największa trudność w pisaniu o nowych monoblokach lampowych Manley Labs Snapper tkwi w tym, Ĺźe uczciwy opis moich doświadczeń z nimi moĹźe nie być wiarygodny. Kto uwierzy recenzentowi, który uĹźywa wyłącznie pozytywnych przymiotników?

Słyszałem, Ĺźe w trakcie ubiegłorocznej wystawy CES, raczej drobne Snappery zrobiły niemałe wraĹźenie na osobach odwiedzających pokój Manleya. Po części, bez wątpienia, szum dotyczył i wyróĹźniającego się wyglądu, poniewaĹź wygląd zewnętrzny Snapperów nie sposób zignorować. Bez względu na to, czy oglądający uzna Snappery za wizualnie pociągające (niezwykłe, odmienne, wyróĹźniające się, nowoczesne, post-modernistyczne, kapitalne), czy odstręczające (dziwaczne, przedobrzone, folgujące sobie, dziwaczne, pokręcone), nikt nie opisze ich jako monotonne, nudne lub takie, które się zapomina. Ze swoim rodzeństwem, wzmacniaczem zintegrowanym Stingray, dzielą nie tylko morską nazwę, ale i pewną liczbę cech projektowych, które wskazują na ich wspólne pochodzenie. Podobnie jak Stingray, podwozie ma kwasi-triangulowany lub skośny kształt, który jest wsparty czterema pięknymi, koloru spiĹźowego błękitu "wieĹźami", zakończonymi spiczasto w miejscach, gdzie stykają się z powierzchnią na której spoczywa jednostka. Lampy (1x12AT7, 1x7044, 4xEL34 wyjściowe) siedzą na podwoziu w pełni odsłonięte, razem z transformatorami i duĹźymi kondensatorami, nie chronionymi i nie schowanymi za klatką, pokrywą czy siatką. Powierzchnia jest ozdobiona nieskazitelnie nałoĹźonym sitodrukiem tekstem, który identyfikuje połoĹźenie kaĹźdej lampy i jej punktów kalibracyjnych. Z tyłu obudowy projektanci umieścili wyjątkowo solidne gniazda dla kabli głośnikowych, wejścia dla niezbalansowanych sygnałów RCA i zbalansowanych XLR, oraz przełączniki, Ĺźeby wybierać pomiędzy nimi oraz nastawiać impedancję wejściową. Nawet ci, którzy uwaĹźają te wzornictwo za zbyt ozdobne, przyznają, Ĺźe nie ma tam niczego czego tam być nie powinno, oraz Ĺźe Snappery stanowią o wiele bardziej interesujący widok niĹź dwie duĹźe skrzynki. W ciągu ostatniego miesiąca, goście w moim pokoju odsłuchowym nieuchronnie podchodzili do Snapperów, Ĺźeby im się dokładniej przyjrzeć. Ucziwe ostrzeĹźenie dla potencjalnych nabywców: Snappery należą do tego rodzaju urządzeń, które ludzie, i to nie tylko dzieci, chcą dotknąć.

Snappery celująco zdały największy ze wszytkich testów dla komponentów audio - konsekwentnie udowadniały, Ĺźe są w stanie wygenerować satysfakcjonujący dĹşwięk odtwarzając muzykę, którą słyszałem w wykonaniu koncertowym poprzedniego dnia. Zazwyczaj takie sesje audio wprawiały mnie w nastrój rozczarowania i przygnębienia, szczególnie jeśli mi się wydawało, Ĺźe mój system naprawdę dobrze brzmiał w owym czasie, przed usłyszeniem wykonania na Ĺźywo. Jednak raz po raz Snappery tworzyły dĹşwięk, który chociaĹź wyraĹşnie odtwarzany, to jednak był tak satysfakcjonujący, Ĺźe zacząłem porównywać praktyki wykonawcze i interpretacyjne muzyki nagranej z muzyką wykonywaną na Ĺźywo, zamiast skupiać się na jakości dĹşwięku, było to doświadczenie niezwykłe. Zaraz po tym jak słyszałem w jaki sposób Dutoit prowadził orkiestrę filadelfijską w Piątej Beethovena, w naszym nowym centrum Kimmela - okropnie, myślałem sobie; powiedziałem Ĺźonie, Ĺźe jemu się wydawało, Ĺźe prowadził Siódmą, taniec, zamiast Piątej, dramat - posłuchałem Hansa Vonka i St. Louis w tym samym dziele [Archmedia]. OtóĹź nasze miejsca w Kimmelu były nieco zbyt blisko, ale Snappery Manley sprawiły, Ĺźe dĹşwięk w moim domu był bardziej wybrzmiewający, bogatszy, cieplejszy, ciemniejszy niĹź to co słyszałem w Kimmelu. Podekscytowany, zmieniłem płytę Vonk/St. Louis na płytę Kleiber/Vienna [DG], i znów usłyszałem dĹşwięk który, chociaĹź róĹźny od tego na Ĺźywo w Kimmelu lub od nagrania z St. Louis, był wciąż w kaĹźdym calu tak samo oĹźywczy jak ten który słyszałem na Ĺźywo. DĹşwięk DG, suchszy, bardziej szorstki, o bardziej ostrych krawędziach niĹź Archmedia, stanowił doskonałe dopełnienie chyĹźego, niezwykle dramatycznego wykonania Kleibera. Interpretacja i dĹşwięk dzieliły Ĺźywą surowość, która była przeraĹźająca w swojej intensywności. Mówię tutaj dwie rzeczy na temat Snapperów. Po pierwsze, wytwarzają dĹşwięk, który nie rozczarowuje nawet jeśli się go słyszy po uczestnictwie w koncercie na Ĺźywo. Po drugie, z łatwością ujawniają akustyczne róĹźnice pomiędzy rozmaitymi Ĺşródłami - nie narzucają muzyce swojego własnego piętna sonicznego. Ĺťebyście nie myśleli, Ĺźe było to jakieś odosobnione doświadczenie, lub Ĺźe francuski dyrygent w niemieckiej muzyce był zbyt łatwym celem, rozwaĹźcie to: w dzień po usłyszeniu Piątej Czajkowskiego na Ĺźywo w Centrum Manna, Snappery odtworzyły 42-letnie wykonanie Mravinsky/Leningrad [DG] tak pięknie, Ĺźe moja Ĺźona zwróciła uwagę, Ĺźe dĹşwięk jest lepszy w naszym domu niĹź był w Fairmount Park. Moje notatki donoszą, Ĺźe stara DG tworzyła scenę, która była zbyt wielka, z "przepastnymi" przestrzeniami pomiędzy chórami orkiestrowymi. Niemniej jednak instrumenty dęte wydawały się tak "rzeczywiste", Ĺźe czułem się jak bym "tam" był. Manleye, jak zapisałem, były "nieubłagane w przedstawianiu tego co dostarcza Ĺşródło", w tym wypadku, "spektakularnej" jeśli nawet nienaturalnie wielkiej sceny. Następnego dnia, tańczące smyczki pizzicato w Czwartej były "jak Ĺźywe w sposób od którego skóra cierpła" z mikrodynamicznymi odcieniami, które zapewne byłyby niesłyszalne w czasie koncertu na Ĺźywo. To nagranie takĹźe pozwoliło Snapperom ujawnić inny ujmujący rys - bez względu na to jak szaleńczo zmieniały się poziomy decybeli, dĹşwiękowe obrazy pozostawały na swoim miejscu. Bez względu na Ĺşródło, muzyka wzmacniana przez Snappery przynosi stabilne, solidne obrazy posiadające wymiary.

Zarówno Weavers [Vanguard] jak i The Persuasions [Collectibles] dają komponentom audio mnóstwo moĹźliwości, Ĺźeby zademonstrować braki, poniewaĹź wszyscy wiemy jak brzmią ludzkie głosy, i poniewaĹź, gdy na scenie jest niewielu wykonawców, wiemy co moĹźemy oczekiwać usłyszeć i skąd powinien dobiegać dĹşwięk. Subtelny bas za Weaverami w "Guantanamera" nie był tak zwyczajnie słyszalny (rzecz sama w sobie godna pochwały), ale był faktycznie "tam" z masą i co waĹźniejsze obecnością. ChociaĹź przedstawienie publiczności współśpiewającej (z opóĹşnieniem) w "Dobranoc Irene" stało się na przestrzeni lat standardowym testem audio, tym co mnie uderzyło w prezentacji Snapperów był udział publiczności w "Ramblin' Boy", niemały wyczyn amplifikacji. W przypadku The Persuasions w mniejszym stopniu wywarła na mnie wraĹźenie namacalność, obecność, wraĹźenie wywierane przez wykonawców, co sposób w jaki Manleye tworzyły dĹşwięk, który miał emocjonalne oddziaływanie jakiego nigdy wcześniej nie odczuwałem - co moje notatki określiły jako "pozbawiającą tchu, rozpaczliwą, wciągającą, angaĹźującą cechę" w śpiewaniu, która czyniła je nowym i lepszym. To stare nagranie zajęło mnie jak by to był pierwszy raz. "To nie jest zwykłe słuchanie", napisałem, "ja biorę w tym udział".

Wydawało się, Ĺźe nic nie jest w stanie zdenerwować Snappery. Nawet trwający tydzień maraton Dziewiątej Beethovena który obejmował zarówno Hogwood/AAM, [L'Oiseau Lyre] i Norrington/LCP [EMI], ani weekend z Mahlerem który obejmował Piątą w wykonaniu Barbirolli/New Philharmonia [EMI] i Dziewiątą Bernstein/BPO [DG]. Kiedy Bernstein prosi muzyków wiedeńskich, Ĺźeby zagrali ostatnie strony, Manleye zagrały nie tylko tak powoli, Ĺźe było to naprawdę powolne, ale pianissimo które było tak nieziemsko delikatne, Ĺźe wstrzymałem oddech. Zdumiał mnie sposób w jaki Snappery sprawiły, Ĺźe struny oryginalnego intrumentu Hogwooda, które zwykle brzmią zbyt lekko lub cienko, zdawały się zarazem lekkie i korpulentne. Przyjmuje się, Ĺźe górne rejestry obdarzone masą są poza zasięgiem moĹźliwości normalnych wzmacniaczy. Słuchając instrumentów dętych, ostrych i kąsających, uśmiechałem się do tego co opisałem jako "ciastowate kulki dĹşwięku", które "wyskakują z głośników przy kaĹźdym wejściu". Jedyny występ Bernsteina z orkiestrą Karajana pozwolił Manleyom utworzyć "być moĹźe największą przestrzeń dĹşwiękową jaką kiedykolwiek słyszałem, szczególnie z tyłu z trąbkami głęboko po lewej i kotłami daleko na prawo od prawego głośnika, gdzieś poza tylną ścianą mojego pokoju."

Gdyby był zmuszony przedstawić jakąś krytykę, mógłbym zasugerować, Ĺźe raz czy dwa myślałem, Ĺźe Snappery były lepsze w p-ppp niĹź w f-fff, chociaĹź nigdy nie myślałem Ĺźe wzmacniacze zawodziły przy wysokim poziomie głośności. Ale były po prostu olśniewające, kiedy prosiło się je o przekazanie muzyki, która była subtelna, delikatna, cicha. Jeden przykład: władczy Ahskenazy/Solti/CSO Emperor Concerto [London] pozwala zarówno soliście i orkiestrze zademonstrować pełną skalę dĹşwięku, od niemal ciszy do proklamacji kataklizmu. Delikatne ruchy palców Ashkenazy'ego były namacalne. Wydawało mi się, Ĺźe mój słuch sięgał aĹź do taśmy master nagranej przez inĹźynierów londyńskich - Ĺźe byłem świadomy kaĹźdej modulacji nacisku palców na klawisze.

Wzmacniacze Manley Snapper satsfakcjonują w sposób który wychodzi poza ich wzmacnianie sygnału audio. Zasługują na zainteresowanie z powodu ich wspaniałych moĹźliwości w tym względzie, ale dostarczyły mi więcej niĹź tylko słyszalne powody do radości. Z mocą znamionową 100W wytwarzają wystarczająco duĹźo energii Ĺźeby wysterować dużą liczbę głośników bez protestu. Oferują wybitną jakość dĹşwięku, piękne wzornictwo oraz znakomitą jakość części i wykonania. Zadajcie sobie specjalny trud, Ĺźeby usłyszeć (i zobaczyć) te wzmacniacze.

Oryginał w języku angielskim tego artykułu znajduje się tutaj.

Tłumaczenie © Franciszek Czekała, 2004